Read me a poem, will you?
In your presence,
In your voice.
The joys and the pain,
Amidst the sun and the rain.

Soon, you said.
I’m still waiting.
Nights are sleepless, you said,
And winters are cold.
I wait, in the cold winter,
And the same night sky.
Longing to hear,
Your words, your magic.

Now instead, I wrote a poem,
And it feels incomplete.
It’s not magical, but real.
I’m still waiting.
Come, complete it.
Fill it with magic, make it surreal.

– Shantanu


तुझी कविता

Sunset: Guhagar Beach, Maharashtra, India. Copr. Shantanu Gharpure
 मी तिथे थांबलो होतो,
खोळम्बलो होतो, व्याकुळ होतो.
भेटशील, मिठी मारशील
आठवून होतो तो शेवटचा निरोप,
डोळ्यात पाणी,
खूप बोलायचे होते,
पण कंठाने परवानगी दिली नाही.
शेवटचे का होईना,
पुन्हा तुझी कविता ऐकायची होती,
पण काळाने परवानगी दिली नाही.
मी थांबलो होतो बघ,
तुझी वाट पाहत.
त्या गर्दीत, तू येशील,
असा डोळा लावत.
तू नाही आलीस,
आणि मी पण माझ्या वाटेल निघालो.
आता तू कुठे, आणि मी कुठे.
तू कविता लिहतेस,मला उमगते, कळते.
आणि मी ही कविता लिहतो,
पण ती तुला कळत नाही.
– शंतनु

Prost Neu Jahr!

Let hope win over the agony,
This too shall pass.
This night, and the new year.
What would be left are,
The memories.
Memories of what we loved, whom we loved.
Love, nevertheless of the results.
Love, because we don’t know what else to do.
Love, because the world needs it.
Love, and be loved.
Let there be love, let there be light, let there be sanity.

Sam’s speech still resonates.
‘ There’s some good in this world,
And it’s worth fighting for.’

Let this be year of hope and love. Happy new year 2017.